De joggingbroek
Toen ik nog voor de klas stond, had ik een afspraak met Luuk (15): in de les een spijkerbroek, geen joggingbroek. Op een ochtend kwam hij toch weer in zijn joggingbroek binnen. Makkelijk om daar iets van te zeggen, of hem eruit te sturen.
Ik vroeg wat er was. Dat kostte even: eerst moest hij rustig worden, daarna vroeg ik door. Toen kwam het verhaal. Zijn vader had de avond ervoor pas zijn enige spijkerbroek gewassen, en die was nog nat. Een tweede broek was er niet, daar was geen geld voor. Sporten, wat hij graag wilde, zat er ook niet in. En zijn moeder, die ver weg was gaan wonen, had hij al vijf maanden niet gezien, omdat de reis te duur was.
Achter één joggingbroek zat een heel verhaal.
Samen met school en een paar partners regelden we dat er extra spijkerbroeken kwamen. Ik ging in gesprek met zijn vader over hoe Luuk zijn moeder weer kon zien, en we zochten in hun netwerk naar hulp voor de reis. Via een sportvereniging in de buurt kon hij gratis gaan sporten.
Niet alles ging zoals gepland. Er stond een afspraak met zijn moeder, maar die ging niet door: Luuk was er nog niet klaar voor. Dat hoort er ook bij. Je kunt een jongere niet sneller laten gaan dan hij zelf kan.
Een tijd later, toen ik al ander werk deed, nam Luuk zelf contact op. Hij wilde bijpraten. Tegenover me zat een jongen die rustiger en volwassener was geworden. Hij had een vriendin, zag zijn moeder weer regelmatig en kon met een verrassend eerlijke blik terugkijken op die moeilijke periode. Dat hij dat met mij wilde delen, raakte me.
Herken je dit bij je eigen kind? Gedrag dat irriteert, is vaak een signaal. Voordat je corrigeert, loont het om te vragen wat erachter zit. Het antwoord is vaak anders dan je denkt.
Namen en details in dit verhaal zijn aangepast.
Opmerkingen