Boksen in het bos
Sem (19) zat vol spanning. Er speelde van alles tegelijk: gedoe in een relatie, gebruik om de onrust even stil te krijgen, en een woede die steeds dichter aan de oppervlakte kwam. Hij had het gevoel de controle kwijt te raken, en liep rond met plannen om iets 'recht te zetten' op een manier waar niemand beter van zou worden.
Praten over gevoelens? Daar zat hij niet op te wachten. Dus vroeg ik wat hij wél leuk vond. Sporten, zei hij. Daar begonnen we.
We gingen samen boksen, buiten in het bos. Geen spreekkamer, geen formulieren. Gewoon handschoenen aan en de spanning eruit. Tussen de rondes door kwamen de gesprekken vanzelf. Ik regelde dat hij kon trainen bij een bokstrainer uit mijn netwerk, die hem ook mentaal uitdaagde. Voor thuis kwam er een bokszak — voor de momenten dat de boosheid opkwam, of de neiging om te gebruiken. Daarnaast oefenden we met ademhaling en ontspanning, zodat hij spanning eerder leerde voelen aankomen.
Het kantelpunt kwam niet in één keer. Maar op een dag hoorde ik dat hij uit zichzelf was gaan boksen. Niemand had het hem gevraagd.
Makkelijk ging het niet. Er waren terugvallen, periodes waarin hij zich terugtrok. Maar het verschil was: hij kwam terug. Hij zocht zelf contact, pakte het boksen en de oefeningen weer op. Naarmate hij merkte dat het hielp, kwam de motivatie steeds meer uit hemzelf.
Herken je dit bij je eigen kind? Achter boosheid zit vaak spanning die nergens heen kan. Je bereikt een jongere zelden door bij het probleem te beginnen — wel door te beginnen bij wat hij zelf belangrijk vindt. Daar groeit vertrouwen, en vanuit vertrouwen verandering.
Namen en details in dit verhaal zijn aangepast.
Opmerkingen